Zespół suchego oka

Zespół suchego oka to dolegliwość, która według różnych badań dotyka 5–50% populacji na całym świecie, zdecydowanie częściej kobiety. Jest to wieloczynnikowy i wieloobjawowy zespół zaburzeń, powodujący dyskomfort, zaburzenia widzenia oraz uszkodzenia powierzchni gałki ocznej. U podłoża choroby leży przewlekły stan zapalny. Pacjentów z zespołem suchego oka można podzielić na dwie grupy – tę o zmniejszonym wydzielaniu łez oraz tę, w której podstawowym problemem jest nadmierne ich parowanie z powierzchni oka. Większość pacjentów ma elementy obu tych zaburzeń.

Przyczyn zespołu suchego oka jest wiele – wiek, zmniejszenie częstotliwości mrugania (intensywna praca wzrokowa), niski poziom androgenów, choroby tkanki łącznej, w tym zespół Sjögrena, stosowane leki ogólnoustrojowe (w tym izotretynoina stosowana w leczeniu trądziku), noszenie soczewek kontaktowych, stan po chirurgii refrakcyjnej (np. LASIK), choroby skóry (trądzik różowaty, łuszczyca), stan po przeszczepie szpiku kostnego, przewlekłe zapalenie brzegów powiek, stosowanie miejscowych leków okulistycznych i wiele, wiele innych.

Schorzenie objawia się przede wszystkim pieczeniem oczu, zaczerwienieniem i uczuciem ciała obcego pod powieką. Mogą pojawiać się problemy z ostrością wzroku, mijające po mrugnięciu, oraz wydzielina w worku spojówkowym. Objawy te zazwyczaj stają się coraz bardziej dokuczliwe w ciągu dnia, choć zdarza się, że pacjent skarży się na zaczerwienienie oczu już od godzin porannych.

Leczenie zespołu suchego oka

Leczenie zespołu suchego oka jest trudne i wielokierunkowe. Musi być poprzedzone gruntownie zebranym wywiadem lekarskim oraz badaniem w lampie szczelinowej tak, by ocenić przyczyny zgłaszanych dolegliwości. Zaleca się rozważenie rzucenia palenia papierosów, wskazana jest modyfikacja otoczenia pacjenta w celu zmniejszenia parowania filmu łzowego. Należy też przyjrzeć się lekom, jakie pacjent stosuje – zarówno ocznym, jak i ogólnoustrojowym – oraz zastanowić się nad ich ewentualną modyfikacją. Podstawą leczenia zespołu suchego oka są preparaty sztucznych łez. Dodatkowo stosuje się leki przeciwzapalne, immunomodulujące, w ciężkich przypadkach opatrunkowe soczewki kontaktowe czy zabiegi chirurgiczne. Udowodniono również, że suplementacja diety wielonienasyconymi kwasami tłuszczowymi omega-3 zwiększa średnią produkcję łez i ich objętość.

Zamknięcie punktów łzowych

Pacjentom można również pomóc przez zamknięcie (okluzję) punktów łzowych – czasowe lub stałe. Czasowa okluzja może być wykonana na wiele sposobów – z użyciem kolagenowych implantów lub silikonowych zatyczek punktów łzowych. Zazwyczaj stosowane są zatyczki wchłanialne, przy których czas okluzji zależy od rodzaju zastosowanej zatyczki – zwykle wynosi 3–6 miesięcy. Zatyczki Parasol® zbudowane są z silikonu medycznego, mogą pozostawać na miejscu miesiącami, jeśli ich rozmiar został właściwie dobrany, ponadto są widoczne w lampie szczelinowej, więc łatwo stwierdzić ich ewentualne przemieszczenie. Więcej o tej metodzie przeczytasz w artykule „Zatyczki punktów łzowych w zespole suchego oka”.

Ich skuteczne działanie opiera się na ruchomej, giętkiej konstrukcji noska. Nosek zatyczki podczas aplikacji składa się jak parasol, a następnie rozkłada, dzięki czemu dopasowuje się do wielkości kanalika, a jednocześnie dokładnie go uszczelnia. W większości przypadków eliminuje to także potrzebę rozszerzania punktu łzowego, co sprawia, że zabieg zamknięcia punktu łzowego nie przynosi pacjentowi dyskomfortu.

Rozmiary zatyczek Parasol®

Zatyczki Parasol® dostępne są w rozmiarach:

• XS (0,25–0,35 mm),

• S (0,35–0,65 mm),

• M (0,6–0,85 mm),

• L (0,9 mm i więcej).

  
  

Rozmiary S i M odpowiadają potrzebom 95% wszystkich pacjentów. Rozmiary XS i L są przeznaczone dla niestandardowych rozmiarów kanalików łzowych.

Pacjent z objawami suchego oka w każdym przypadku powinien zgłosić się na badanie okulistyczne, podczas którego zostanie dobrana odpowiednia terapia zgodna z jego potrzebami.